Een boek dat veel invloed op mij heeft gehad is In gesprek met je ouders van René Diekstra.

René was zelf te laat. Zijn ouders waren er niet meer toen hij zich realiseerde hoeveel vragen hij ze nog had willen stellen.

Zijn advies: als je ouders nog leven, interview ze.

Niet gewoon een beetje praten. Maar echt interviewen. Over hun jeugd. Hun ouders. Hoe ze zijn opgegroeid. Wat ze hebben meegemaakt.

In het boek staat zelfs een compleet interviewschema. Met het advies om je ouders apart van elkaar te spreken.

Ik vond het een prachtig idee.

In theorie.

Want vervolgens moest ik mijn ouders gaan vragen of ik ze mocht interviewen. En gek genoeg vond ik dat best spannend.

Toen ze ja zeiden, vond ik het interview zelf óók spannend.

Maar na een paar vragen was dat weg.

En toen gebeurde precies wat Diekstra voorspelde.

Ik stelde vragen die ik anders waarschijnlijk nooit gesteld had.

Met wie sliep je vroeger op één slaapkamer?

Sommige antwoorden wisten mijn ouders zelf nauwelijks meer.

Soms gaven ze, los van elkaar, bijna hetzelfde antwoord.

En soms kwamen er verhalen voorbij die ik in mijn hele leven nog nooit had gehoord.

Ik heb mijn ouders allebei apart geïnterviewd. Bij elkaar ongeveer vijf uur.

Vijf uur.

Op een heel mensenleven is dat natuurlijk helemaal niks.

Maar ik weet nu dingen over mijn ouders die ik anders waarschijnlijk nooit had geweten.

Ontroerend. Verrassend. En vooral heel waardevol.

Als je ouders er nog zijn: doe het.

In gesprek met je ouders — René Diekstra. Aanrader.